Ostry dyżur

Michael Crichton napisał scenariusz pierwszego odcinka już w 1974 roku pod tytułem 'EW' (Emergency Ward), opierając się na własnych doświadczeniach jako student medycyny pracujący na ostrym dyżurze. Producentów wówczas nie zainteresował ten scenariusz, więc Crichton zajął się innymi tematami.

Serial powstał niejako przy okazji Jurassic Park - podczas współpracy nad filmową adaptacją powieści Crichtona, Steven Spielberg zdecydował się zrealizować scenariusz o szpitalu jako serial telewizyjny zamiast filmu kinowego, dostrzegając potencjał tej scenerii do opowiadania wielu historii.

Scenariusz użyty do nakręcenia pilota był praktycznie niezmieniony względem wersji Crichtona z 1974 roku - jedynymi istotnymi zmianami było przekształcenie postaci Susan Lewis z mężczyzny w kobietę oraz zmiana rasy postaci Petera Bentona na Afroamerykanina.

Z powodu braku czasu i pieniędzy na zbudowanie planu zdjęciowego, pilotowy odcinek serialu został nakręcony w byłym szpitalu Linda Vista w Los Angeles, starym obiekcie, który zaprzestał działalności w 1990 roku. Plan wzorowany na izbie przyjęć Los Angeles County General Hospital zbudowano dopiero później w studiu Warner Bros. w Burbank.

Chociaż większość serialu kręcono w Los Angeles, twórcy często korzystali ze zdjęć plenerowych w Chicago, zwłaszcza na słynnych peronach kolejki miejskiej 'L', między innymi z powodu występowania tam śniegu.

Odcinek 'Ambush' z 1997 roku był emitowany na żywo dwukrotnie - raz dla wschodniego wybrzeża USA, a trzy godziny później ponownie dla zachodniego wybrzeża, ze względu na różnicę stref czasowych.

Odcinek 'Hindsight' z 2002 roku zastosował nietypowy format narracyjny - historia była pokazana w odwróconym porządku czasowym, śledząc dr. Kovača podczas dyżuru w Wigilię i poprzedzającej ją imprezy świątecznej.

Twórcy serialu przykładali dużą wagę do medycznej wiarygodności fabuły, jednak dla potrzeb dramaturgii kompresowali czas - na przykład lek działający w rzeczywistości 10 minut mógł zadziałać na ekranie w 30 sekund, a 12-24-godzinny dyżur mieścił się w 48-minutowym odcinku.

Sherry Stringfield jako pierwsza z oryginalnej obsady odeszła z serialu, co podobno zirytowało producentów sądzących, że chce wynegocjować wyższą gażę - w rzeczywistości aktorka po prostu nie lubiła sławy wynikającej z występów w serialu.

Postać pielęgniarki Carol Hathaway, granej przez Julliannę Margulies, w oryginalnym scenariuszu pilota miała próbować popełnić samobójstwo, jednak ostatecznie zdecydowano uczynić ją stałą postacią serialu za namową Stevena Spielberga.

Najwyższą oglądalność w historii serialu odnotował odcinek 'Hell and High Water' z 48 milionami widzów i 45% udziałem w rynku - był to najlepszy wynik dla regularnie emitowanego dramatu telewizyjnego od czasu odcinka 'Dallas' z maja 1985 roku.

Emisja ostatniego odcinka serialu kosztowała reklamodawców 425 000 dolarów za 30-sekundowy spot, czyli ponad trzykrotność standardowej stawki sezonu wynoszącej 135 000 dolarów.

Motyw muzyczny do dwugodzinnego pilota skomponował James Newton Howard, natomiast muzykę do wszystkich kolejnych odcinków tworzył Martin Davich, który napisał także nowy motyw używany od 2006 do 2009 roku - oryginalny motyw Howarda powrócił dopiero w finałowym odcinku.

Produkując serial, twórcy zwrócili uwagę widzów na sytuację w Kongu i Darfurze, zanim zajęły się tym główne media - jak zauważył producent John Wells, serial miał większą widownię niż wieczorne wiadomości, docierając do 25-30 milionów ludzi ze świadomością tego, co dzieje się w Afryce.