Po zakończeniu emisji pierwszej wersji anime z 1973 roku prawa do ekranizacji mangi 'Doraemon' pozostawały niepewne, ponieważ producent tamtej wersji, Nippon TeleMovie, zakończył działalność. To Daikichirō Kusube, wówczas pracownik działu sprzedaży w Tokyo Movie, zdobył zaufanie autora i przejął prawa dla swojej firmy.
Gdy w 1977 roku Kusube poprosił autora Hiroshiego Fujimoto (Fujiko F. Fujio) o zgodę na nową ekranizację, ten poprosił jedynie o krótki list wyjaśniający, dlaczego i jak chce pokazać 'Doraemona'. Kusube zwrócił się wtedy o pomoc do reżysera Isao Takahaty, który napisał dla niego oficjalną propozycję projektu.
Autor zgodził się na projekt dopiero po przedstawieniu propozycji Takahaty, tłumacząc później, że poprzednie adaptacje (Obake no Q-Taro, Perman) trafiły do 'szczęśliwych domów', a jedynie 'Doraemon' wrócił do niego jak 'rozwódka', więc tym razem chciał sam wybrać, komu powierzyć dzieło.
Zanim projekt trafił do TV Asahi, studio Shin-Ei Animation próbowało sprzedać serial stacji Yomiuri TV, jednak pomysł upadł z powodu braku zrozumienia ze strony kierownictwa stacji, mimo przygotowanego przez producenta Juichiego Sano szczegółowego planu.
Ostatecznie serial trafił do TV Asahi dzięki staraniom pracownika działu programowego Hiroshiego Takahashiego, który przekonał przełożonych do stworzenia nowego pasma emisyjnego, mimo wcześniejszej odmowy uzasadnianej porażką wersji z 1973 roku wyemitowanej przez Nippon Television.
Już na etapie odcinka pilotażowego 'Benkyō-beya no Tsuribori' obsadzono sześcioro aktorów głosowych (m.in. Nobuyo Ōyamę jako Doraemona), którzy pozostali w swoich rolach przez cały 26-letni okres emisji serialu – to bardzo nietypowe, gdyż zwykle obsada pilota bywa zmieniana przed emisją regularną.
Wiele charakterystycznych kwestii bohaterów, jak 'Konnichiwa, boku Doraemon desu' czy przezwisko 'Shizuka-chan', nie pochodzi z oryginalnej mangi, lecz zostało wymyślone przez samych aktorów głosowych, w tym Nobuyo Ōyamę i Michiko Nomurę.
Z powodu emisji w paśmie codziennym utrzymanie spójnego stylu rysunku było bardzo trudne, więc w pierwszych dwóch latach jakość i wygląd postaci różniły się znacząco w zależności od reżysera animacji, a niektóre odcinki z poważnymi błędami rysunkowymi długo nie trafiały na kasety VHS.
Po skargach samego autora mangi, że postacie 'nie wyglądają jak w oryginale' i mają 'nierówne włosy', od drugiego roku emisji przerysowano wzorcowe karty postaci i ujednolicono styl rysunku.
Twórcy serialu ujednolicili nazwę latającego gadżetu, który w oryginalnej mandze występował pod dwiema nazwami ('Take-copter' i 'Heli-tombo'), na 'Take-copter' – rozwiązanie to zostało później przejęte z powrotem przez samą mangę.
Postać Gachiko, pojawiająca się w niektórych odcinkach oryginalnej mangi, nigdy nie została pokazana w tej wersji anime, zgodnie z życzeniem autora.
Serial był emitowany nieprzerwanie przez 26 lat i osiągnął łącznie 1787 odcinków oraz 30 odcinków specjalnych, co czyni go najdłużej emitowanym anime w historii TV Asahi i drugim najdłuższym w Japonii po 'Sazae-san'.
Najwyższą średnią oglądalność w Japonii, 31,2%, odnotowano podczas odcinka wyemitowanego 11 lutego 1983 roku (dane dla regionu Kanto).
W 2004 roku ogłoszono całkowitą zmianę obsady głosowej serialu, co wywołało spore poruszenie w Japonii – wiadomość ogłosiła gazeta Asahi Shimbun 22 listopada 2004 roku, a ostatni odcinek z oryginalną obsadą wyemitowano 18 marca 2005 roku.
Muzykę do serialu przez ponad 20 lat komponował Shunsuke Kikuchi, a singiel z motywem przewodnim 'Doraemon no Uta' sprzedał się w Japonii w nakładzie 1,5 miliona egzemplarzy do 1987 roku.
Serial doczekał się nieoficjalnego angielskiego dubbingu pod tytułem 'The Adventures of Albert and Sidney', wyprodukowanego w Kanadzie przez CINAR i emitowanego wyłącznie na Barbadosie na przełomie lat 80. i 90., a druga oficjalna wersja angielska powstała w Singapurze i była emitowana tam w latach 2002–2003.
