Cold Feet

Serial Cold Feet powstał jako kontynuacja jednorazowego odcinka specjalnego z 1997 roku pod tym samym tytułem, napisanego przez Mike'a Bullena.

Pierwotny pomysł Bullena skupiał się tylko na parze Adam i Rachel, ale szef działu komedii Andy Harries uznał, że to ograniczyłoby potencjał fabularny, więc Bullen dopisał wątki dwóch kolejnych par przyjaciół.

Pilotowy odcinek z 1997 roku obejrzało zaledwie 3,5 miliona widzów i nie wzbudził większego zainteresowania krytyków, ale zdobył Silver Rose za humor oraz najwyższą nagrodę festiwalu Rose d'Or podczas Montreux Television Festival.

Postać Pete'a Gifforda została napisana specjalnie dla Johna Thomsona po tym, jak jego występ w 'The Perfect Match' zrobił pozytywne wrażenie na producentce Christine Langan.

Hermione Norris pierwotnie przesłuchiwała się do roli Rachel, ale ostatecznie obsadzono ją jako Karen, ponieważ ta rola lepiej pasowała do jej klasy społecznej.

James Nesbitt dostał się na casting dzięki wspólnemu znajomemu reżysera pilota Declana Lowneya i zagrał postać swoim naturalnym akcentem, ponieważ chciał zagrać Irlandczyka z Północy w serialu niezwiązanym z konfliktem w Irlandii Północnej.

Fay Ripley sądziła, że przesłuchuje się do roli Rachel, a ostatecznie musiała nauczyć się akcentu, by zagrać naturalną mieszkankę Manchesteru, Jenny.

Wszystkie odcinki Cold Feet kręcono na taśmie filmowej w Wielkim Manchesterze, a wnętrza domów bohaterów budowano tak, by odzwierciedlały ich status społeczny, np. dom Karen i Davida zaprojektowano jako okazałą willę w Bowdon.

James Nesbitt zasugerował, by scenę wieczoru kawalerskiego Adama nakręcić w Belfaście i Portrush, skąd pochodzi, zamiast pierwotnie zaplanowanego Blackpool i Dublina, a lokalni przedsiębiorcy chętnie użyczyli lokalizacji za darmo, dzięki czemu koszty zdjęć wyniosły jedynie 20 funtów zamiast typowych 3000.

Finał czwartej serii nakręcono w Sydney w Australii przez 18 dni w październiku 2001 roku, przy czym nie wzięła w nim udziału ciężarna wówczas Helen Baxendale.

W piątym odcinku drugiej serii pojawiła się komputerowo wygenerowana scena snu, w której Adama ściga olbrzymie jądro - efekt ten wywołał mieszane reakcje krytyków, a Robert Bathurst otwarcie go skrytykował jako nieśmieszny i źle zrealizowany.

Motywem przewodnim serialu został utwór 'Female of the Species' zespołu Space, wybrany przez producentkę Christine Langan po usłyszeniu go w programie The Chart Show.

Helen Baxendale zaszła w ciążę podczas kręcenia czwartej serii, co zmusiło twórców do porzucenia wątku bezpłodności Rachel i przepisania reszty serii.

Bullen zgodził się napisać finałową, piątą serię pod warunkiem, że będzie liczyła tylko cztery odcinki i że będzie mógł zabić jedną z głównych postaci.