Uyuyan Güzel

Walt Disney, Perrault'nun 1697 tarihli masalını uyarlamayı ilk olarak 1938'de düşündü ve Joe Grant o dönemde ön hikaye çalışmaları yaptı, ancak proje o zaman gerçekleşmedi.

Cinderella'nın izleyicilerden aldığı olumlu tepki üzerine Disney, Sleeping Beauty'yi 19 Ocak 1950'de planlanan bir yapım başlığı olarak resmen kaydettirdi.

Hikaye ekibi, Perrault'nun masalının prensesin bilinmeyen bir prensle evliliğini anlatan ikinci yarısını tamamen atarak sadece ilk yarıya odaklandı ve daha inandırıcı bir romantizm kurguladı.

Haziran 1952'de filmin tam bir storyboard'u tamamlanmıştı ama Walt Disney bunu, stüdyonun önceki peri masalı filmlerine çok benzediğini düşünerek reddetti; ekip sıfırdan yeniden başlamak zorunda kaldı.

Walt Disney, Aurora'nın sesi için üç yıl arayış yaptı ve projeyi rafa kaldırmayı düşünürken Mary Costa, besteci Walter Schumann'ın onu bir davette şarkı söylerken duyması sayesinde keşfedildi.

Tennessee doğumlu Mary Costa'nın güçlü Güney aksanı, İngiliz aksanıyla konuşabildiğini kanıtlayana kadar rol için seçilmesini neredeyse engelledi; kırk kadın şarkıcının plakları dinlendikten sonra Costa seçildi.

Eleanor Audley, Maleficent rolü için Disney'in kişisel önerisiyle düşünüldü ama tüberküloz hastası olduğu için kayıt seanslarına dayanamayacağını düşünerek önce teklifi geri çevirdi, kendini daha iyi hissedince kabul etti.

King Stefan rolü için Hans Conried dahil birçok oyuncu seçmelere katıldı, ancak sonunda Taylor Holmes seçildi; bu, Holmes'in Eylül 1959'daki ölümünden önceki son film rolü oldu.

Animatörler için canlı aksiyon referans çekimleri yapıldı; Helene Stanley, üç yüzden fazla adayın arasından seçilerek Aurora için model oldu, Prens Phillip içinse Ed Kemmer canlandırma referansı sağladı ve final kavga sahnesi için animatörler tarafından kontrol edilen tahta bir arabaya, at gibi binmek zorunda kaldı.

Sleeping Beauty, Super Technirama 70 geniş perde formatını kullanan ilk animasyon filmi oldu ve bu, Xerox işlemine geçilmeden önceki son elle mürekkeplenen Disney animasyon filmiydi; final sahnesindeki diken ormanı için kısmen Xerox tekniği kullanıldı.

Film müziği başlangıçta Jack Lawrence ve Sammy Fain tarafından Broadway tarzı şarkılarla yazılmıştı, ancak Eyvind Earle'ün stilize sanat yönetimiyle uyumsuz bulunarak neredeyse tamamen atıldı ve besteci George Bruns, Tchaikovsky'nin baleisinden üç yıl boyunca uyarlamalar yaparak film müziğini yeniden oluşturdu.

Müzik kayıtları bir müzisyen grevi nedeniyle ABD'de tamamlanamadı ve Bruns, yeni bir stereo ses sistemine sahip Berlin'deki bir stüdyoya gönderildi; bu, filmi ilk gerçek stereo film müziği yapan kayıt oldu.

6 milyon dolarlık bütçesiyle dönemin en pahalı Disney filmi olan Sleeping Beauty, ilk gösteriminde gişede hayal kırıklığı yarattı ve dağıtımcı için 900.000 dolar zarara neden oldu, bu da animasyon departmanında toplu işten çıkarmalara yol açtı.

Filmin ilham kaynağı olarak Eyvind Earle, New York'taki Cloisters müzesindeki Unicorn Tapestries serisinden ve Limbourg biraderlerin Très Riches Heures du Duc de Berry adlı aydınlatılmış kitabından etkilenerek gotik ve ortaçağ görsel stilini geliştirdi.