Cennet Sineması

Tornatore, 1983'te hikayeyi düşünmeye başladı, ancak yönetmeninin ilk filmi Il camorrista'nın yapımcısı Goffredo Lombardo'nun önerisiyle senaryoyu ancak Aralık 1987'de yazdı.

Don Adelfio karakteri, çocukken Tornatore tarafından sık sık ziyaret edilen Bagheria'daki Santo Sepolcro kilisesinin papazından esinlenmiştir; Alfredo ise, yönetmenin arkadaşı ve hocası olan Bagheria'lı fotoğrafçı ve projektiyonist Mimmo Pintacuda'dan esinlenmiştir.

Alfredo rolü başta Turi Ferro için düşünülmüştü, ancak tiyatro engageleri nedeniyle başka oyuncu arayışına gidildi: Marcello Mastroianni ve Gian Maria Volonté de değerlendirildi, ikisi de başka engageleri nedeniyle uygun değildi; sonunda rol Philippe Noiret'e gitti.

Franco Cristaldi, Alfredo rolü için Alberto Sordi'yi önerdi, ancak Tornatore onu uygun görmedi; yönetmen, açıklamada bulunmaksızın yine de senaryoyu gönderdi ve Sordi, yetişkin Totò'yu canlandıracağını düşünerek hata yaptı; bu, yönetmeni onu kesin olarak eleyebilmesini sağladı.

Çocuk Totò'yu canlandırmak üzere seçilen Salvatore Cascio, 9 yaşındayken Sicilya'nın ilkokul çocuklarının arasından iki deneme sonrasında seçildi ve daha sonra Tornatore tarafından Stanno tutti bene filminin oyuncu kadrosuna da çağrıldı.

Tornatore, yapıcı senaryonun final bobinini yansıtan operatör olarak küçük bir cameo yaptı: Federico Fellini'den bu sahneyi canlandırmasını istemiş, ancak Rimini'li yönetmen Tornatore'nin bunu kendisinin yapmasını önermiş ve böylece sonraki filmlerinde cameo yapma geleneği başlatmıştır.

Mayıs-Ağustos 1988 arasında yapılan çekimler neredeyse tamamen Sicilya'da gerçekleştirildi, Palazzo Adriano üç ay boyunca ana mekan olarak kullanıldı: Cinema Paradiso'nun cephesi Piazza Umberto I'de özel olarak kuruldu ve çekimler bitince söküldü, salon içleri ise Maria Santissima del Carmelo Kilisesi'nde çekildi.

Hayali kasabanın adı olan Giancaldo, Tornatore'nin doğum yeri olan Bagheria'nın üzerinde yükselen Monte Giancaldo'ya bir saygı nişanesidir.

Film üç farklı uzunluktaki versiyonda vardı: 1988'de özel gösterimde sunulan 173 dakika, ardından tiyatro yayınlanması için 155 dakika, ve son olarak 123 dakika (Brigitte Fossey'nin oynadığı Elena'yla yetişkin segmentinin tamamen kesilmesi) ki bu uluslararası başarının versiyonu oldu.

155 dakikalık versiyonun flopu sonrasında film İtalya'da yaklaşık 100 milyon lira hasılat yaptı; Messina şehrinde bir salon yöneticisi filme çarpıldıktan sonra seyircileri ücretsiz girmelerine izin verdi ve bilet ücretini yalnızca film beğendiyse istedi.

Film, 1989 Berlin Film Festivali'nden çekildi çünkü festivali direktörü Moritz de Hadeln'ın İtalyan sineması hakkındaki beyanlara bağlı bir polemiğe maruz kaldı; olay Cannes direktörü Gilles Jacob'ın dikkatini çekti, o da filmi görmeyi istedi ve sonunda Cannes'ta yarışmaya alınarak Jüri Özel Ödülü'nü kazandı.

Ennio Morricone başlangıçta, Old Gringo filmiyle meşgul olduğu için müzik bestesini yapmayı reddetti, ancak yapımcı Franco Cristaldi ona senaryoyu göndererek onu ikna etti; Tema d'amore ise bestecinin oğlu Andrea Morricone tarafından bestelenmiştir.

Film diğer eserlerde alıntılara ilham vermiştir: Simpsons'un final öpüş sahnesinin sansürlendiği bir bölümü, Aşk Tatile Çıkmaz'da bir replikteki cümle, ve Dream Theater'in Take the Time şarkısında Alfredo'nun körlük hakkındaki sözünü aktaran bir mısra.

Filmin ana mekanı olan Palazzo Adriano kasabası sinema turizmine dönüştü ve yılda yaklaşık yirmi bin ziyaretçiye sahip oldu, bunların yüzde 80'i özellikle Asya'dan geliyor; film Asya'da büyük başarı kazandı.