Amerikan Güzeli

Alan Ball, American Beauty'yi 1990'ların başında bir sahne oyunu olarak yazmaya başladı; kısmen 1992'deki Amy Fisher davası çevresindeki medya sirki tarafından ilham alınmış ancak hikayenin sahne üzerinde işlemeyeceğini anladığında bu fikri terk etti.

Ball ayrıca 1991-92 civarında World Trade Center'ın dışında rüzgarda uçan bir plastik poşetten ilham aldı: on dakika boyunca gözlemledikçe duygusal olarak etkilendi, daha sonra filmin Ricky karakteri sayesinde ikonik hale gelen bir imaj.

DreamWorks, Fox Searchlight Pictures, October Films, The Samuel Goldwyn Company ve Lakeshore Entertainment'in tekliflerini geçerek doğrudan senaryo için 250.000 dolar ödedi; bütçe başlangıçta sadece 6-8 milyon dolar olarak planlanmıştı.

Oyuncular ve yönetmene gönderilen senaryo versiyonunda, Lester ve Angela cinsel ilişkiye geçiyorlardı; sahne DreamWorks başkanı Walter Parkes'in baskısı altında çekimlerden önce yeniden yazıldı; Parkes, Ball'u Yunan mitolojisinin trajedi öncesi epifani yaşayan kahraman konseptinden bahsederek ikna etti.

Senaryonun ilk taslakları, Albay Fitts'in Marines'te yaptığı askerlik hizmetine ilişkin bir geriye dönüş flashback içeriyordu; bu açıkça onun eşcinselliğini ortaya koyan sahne Ball tarafından kaldırıldı çünkü anlatı yapısını bozuyordu ve Fitts'in Lester'a yaklaşmasının sürpriz etkisini ortadan kaldırıyordu.

Orijinal final, Ricky ve Jane'in Albay Fitts tarafından tuzağa düşürüldükten sonra Lester'ın cinayeti için yargılanmalarını içeren sahneler içeriyordu; bu sahneler yapım sonrasında kesildi çünkü Ball kendisi bunları yazım döneminin kızgınlığı ve sinizminin bir yansıması olarak değerlendirdi.

Lester rolü ayrıca Chevy Chase'e de teklif edildi ve onun reddetmesinin ardından DreamWorks Bruce Willis, Kevin Costner ve John Travolta'yı alternatif önerdi; Carolyn için ise Helen Hunt veya Holly Hunter önerildi.

Mendes, DreamWorks'ün izni olmadan Annette Bening'e Carolyn rolünü teklif etti ve bu durum stüdyo yöneticilerinin kızgınlığına neden oldu.

Kirsten Dunst, karakterin cinsel içeriği nedeniyle Angela Hayes rolünü reddetti ve bunun yerine The Virgin Suicides'ta rol almayı tercih etti; Sarah Michelle Gellar da Buffy the Vampire Slayer ile program çatışması nedeniyle rolü geri çevirdi.

Thora Birch, Jane için senarist olduğu zaman sadece 16 yaşındaydı; rol kısa bir çıplaklık sahnesi içeriyordu ve reşit olmayan oyuncu olması nedeniyle ebeveyni sahneyi onaylaması gerekti; çocuk koruma temsilcileri çekimler sırasında set üzerinde bulundu.

Kevin Spacey, Lester'ın ilk biraz ihmal edici tavrını Walter Matthau'dan tercüme etti ve çekimlerden önce Spacey ile Mendes, 1960'taki The Apartment'te Jack Lemmon'ın performansını incelediler ve hareketler ile duruşunu taklit etmek için çalışmalar yaptılar.

Sahneler kronolojik sıra dışında çekildi için Spacey, hikaye boyunca Lester'ın kademeli fiziksel iyileşmesini görsel olarak aktarmak için bilinçli olarak duruşunu değiştirmek zorunda kaldı.

Ana çekimler yaklaşık 50 gün sürdü, kış 1998'den Şubat 1999'a kadar; Warner Bros.'ın Burbank'taki backlotü ile Los Angeles'taki Hancock Park ve Brentwood'daki mekanlar kullanıldı.

Burnham ve Fitts ailelerinin evleri, Warner backlotundaki 'Blondie Street'teki bitişik iki mülkün üzerine inşa edildi; Ricky ve Jane'in yatak odalarının pencereleri arasında ve Ricky'nin odası ile Lester'ın garajı arasında hassas görsel çizgiler elde etmek için sahte odalar inşa edildi.

Yönetmen Sam Mendes, Directors Guild of America tarafından öngörülen asgari ücret olan 150.000 dolar maaş karşılığında filmi yönetmeyi kabul etti; vergiler ve acentanın komisyonundan sonra bu tutar net olarak sadece 38.000 dolara düştü.

Annette Bening'in Carolyn'in zihniyetine girmesine yardımcı olmak için Mendes, ona Bobby Darin'in 'Don't Rain on My Parade' şarkısını dinletti; şarkı oyuncuya o kadar beğenildi ki yönetmen bunun Carolyn'in arabada şarkı söylediği bir sahneye dahil edilmesine ikna oldu.

Spacey'ın ses açıklaması, retrospektif olarak ölü bir karakter tarafından anlatılan 1950'nin Sunset Boulevard filminin bir övgüsüdür; Mendes, bu yöntemin Lester'ın ve filmin yalnızlık duygusunu güçlendirdiğini hissediyordu.