Yolun Sonundaki Küçük Kız

Senaryo başlangıçta bir tiyatro oyunu olarak tasarlanmıştı, ancak genç bir aktrisin uzun süre bu rolü oynayamayacağı düşüncesiyle bu fikirden vazgeçildi.

Yönetmen Nicolas Gessner romanı okuduğunda haklarının Sam Spiegel'e opsiyonlanmış olduğunu öğrendi, ancak yaratıcı anlaşmazlıklar nedeniyle proje askıya alınınca Gessner hakları kendisi devraldı.

Film, Kanada hükümetinin 1974'te sinemaya sağladığı vergi teşviklerinden yararlanarak 'Hollywood North' hareketinin bir parçası olarak Kanada ve Fransa ortak yapımı şeklinde gerçekleştirildi ve küçük bir bütçeyle çekildi.

Romanda Rynn, Mrs. Hallet'i zehirli gazla öldürüyordu, fakat yapımcılar bu sahneyi beğenmediği için senaryo değiştirilerek ölüm kazara gerçekleşecek şekilde yeniden yazıldı.

Yönetmen Nicolas Gessner, Martin Scorsese'nin 'Alice Doesn't Live Here Anymore' filmini kurgularken Jodie Foster'ı keşfetti ve onu Rynn rolü için seçti; Foster çekimler sırasında 13 yaşına girdi.

Martin Sheen, Frank Hallet rolünü Gessner'in kişisel daveti üzerine kabul etti; Gessner'e göre Sheen aslında Mario rolüyle daha çok ilgileniyordu ama Gessner onu bu rol için fazla yaşlı olduğuna ikna etti.

Kanada doğumlu oyuncu Alexis Smith'in kadroya dahil edilmesi, filmin Kanada vergi teşviklerinden yararlanmasına yardımcı oldu.

Film Montreal, Knowlton (Quebec) ve Maine eyaletindeki Ogunquit'te çekildi.

Yapımcıların 'seks ve şiddet' talebi üzerine filme bir çıplaklık sahnesi eklendi; Jodie Foster buna şiddetle karşı çıkarak setten ayrıldığını belirtti, bunun üzerine 21 yaşındaki ablası Connie Foster dublör olarak bu sahnede oynadı.

Mrs. Hallet'in bodrum kapağı altında ölmesi sahnesi için ekip sahte bir bodrum kapağı inşa etti; Alexis Smith bu efekt konusunda tedirgindi.

Frank Hallet'in hamsteri öldürdüğü sahnede Martin Sheen, hastane araştırma laboratuvarından temin edilen ölü ve donmuş bir kemirgeni canlıymış gibi göstermeye çalıştı; ciyaklama sesleri sonradan eklendi, canlı hamster ise çekimlerden sonra kostüm tasarımcısına hediye edildi.

Officer Miglioriti rolündeki Mort Shuman gerçek hayatta müzisyen olduğu için ekip başta film müziğini onun yazmasını planlamıştı, ancak asıl bestecilik payını Shuman'ın aranjörü Christian Gaubert üstlendi; Shuman ise müzik danışmanı olarak kredilendirildi.

Yönetmen Gessner, Frédéric Chopin'in müziğinin diyaloglarla iyi uyum sağladığını düşünerek filmde kullanmak istedi ve bunun umut, kefaret ile hüznü simgelemesini amaçladı; filmin tema müziği Chopin'in 1 No'lu Piyano Konçertosu oldu.

1976 Cannes Film Festivali'nde gösterildikten sonra dağıtım hakları konusunda mahkemelik bir anlaşmazlık yaşandı; bir şirket Eylül 1976 tarihli bir sözleşmeye dayanarak filmin geçici bir el koyma kararı aldırdı.

Film başlangıçta karışık eleştiriler almasına rağmen zamanla kült statüsü kazandı ve iki Saturn Ödülü (En İyi Korku Filmi ve Foster için En İyi Kadın Oyuncu) kazandı.