Derin Kabus

Dowdle kardeşler her zaman kadın kahramanlı, belgesel tarzı ya da found footage tarzında bir Indiana Jones filmi yapmak istiyordu. Legendary Pictures'ın başı Thomas Tull onları arayıp Paris katakomplarında bir şey çekmek istediğini söyleyince proje bu istekle birleşti.

John Erick Dowdle 2007'de Paris'e gidip katakomplara girmeye çalışmış ama vandalizm nedeniyle mekân kapalı olduğu için giremeden dönmüştü. Proje 2008'de geliştirilmeye başlandı ve Scarlett karakteri 2010'da şekillendi.

Film, teklif aşamasından yönetmenin kurgusuna kadar sadece yedi ayda tamamlandı ve tahmini 5-10 milyon dolarlık bütçeyle çekildi.

Scarlett rolü için Londra, Los Angeles ve Paris'te yaklaşık 300 aktris görüşüldü; Dowdle kardeşler farklı saç renkleriyle (biri sarışın, biri kumral) çektiği prova kasetlerinden dolayı Perdita Weeks'i önce iki farklı oyuncu zannetti.

Film, gerçek Paris katakomplarında hem halka açık hem de yasak bölgelerde çekim izni alan ilk film oldu; bu izin çekimlerin başlamasından bir gece önce verildi.

Altı haftalık çekimin beş haftası yer altında katakomplarda geçti; orada elektrik ve cep telefonu sinyali olmadığı gibi telsizler ve kablosuz monitörler de çalışmıyordu, sahneler genellikle oyuncuların kask lambalarıyla aydınlatıldı.

Bazı günler oyuncular bel hizasına kadar suyla dolu tünellerde çalıştı ve tavan çok alçak olduğu için saatlerce dört ayak üzerinde emeklemek zorunda kaldılar; kollarını yukarıda tutarak yüzleri yerine kollarının tavana çarpmasını sağladılar. Drew Dowdle çekim sırasında altı ay iyileşmeyen bir kafa yarası aldığını belirtti.

Oyuncular kan, toz ve yaralarla makyajlı halde bir hastane otoparkından geçerek katakomplara giriyordu; Ben Feldman bu deneyimi doktorların ve hastaların önünden kan içinde geçmek olarak tanımladı.

Üstsüz şarkı söyleyen kadın korosu sahnesi, Dowdle kardeşlerin cataphile'larla (katakomp gezginleriyle) yaptığı görüşmelerden esinlendi; katakomplardaki ses kalitesi nedeniyle müzisyenlerin habersizce şarkı söylediği öğrenilince bu sahne eklendi ve Andrei Tarkovski'nin Andrei Rublev filminden ilham alındı.

George'un çocukluğundan hatırladığı piyano, Dowdle kardeşlerin çocukken üzerine atlayarak oynadıkları gerçek bir piyanoya benzetilerek tasarlandı; ekip boş bir piyano istese de kardeşler gerçek bir piyano istedi ve piyano altı kat aşağıya bir nakliyeci tarafından taşınıp çekim sonrası tekrar çıkarıldı.

Katakomplarda bir arabanın içinde bir oyuncuyla birlikte gerçek bir araba ateşe verildi; yönetmen John Erick Dowdle güvenliği sağlamak ve etkisini görmek için pirotekniği önce kendi üzerinde test etti.

Filmin konusu Dante Alighieri'nin İlahi Komedya'sındaki cehennemin dokuz katmanından gevşek biçimde esinlenmiştir; başlık ise Zümrüt Tablet'te bulunan popüler bir ifadeye atıfta bulunur.

Dowdle kardeşler yer altı yaratık filmi yapmak istemediklerini, Neil Marshall'ın The Descent filminin bunu iyi yaptığını söylediler; bunun yerine doğaüstü öğeler içeren farklı bir şey yapmak istediler ve filmi 'The Dirty Dozen cehenneme gidiyor' olarak tanımladılar.

Film 2018'de Netflix'te yayınlanmaya başladıktan sonra platformda büyük popülerlik kazandı ve geniş bir kült takipçi kitlesi oluşturdu; 2021'de kaldırıldı, 2024'te geri döndü ve 2025'te tekrar kaldırıldı.