Bir Zamanlar Amerika

Sergio Leone, 1960'ların ortasında Harry Grey'in The Hoods romanını okudu ve 1960'ların sonu ile 1970'ler boyunca Grey (gerçek adı Harry Goldberg olan eski bir gangster) ile bir Amerika perspektifini anlamak için sık sık görüştü.

Leone, Paramount'un The Godfather'ı yönetme teklifini reddetti ve bunun yerine planlı Amerika üçlemesinin bir parçası olarak kendi gangster destanını takip etmeyi tercih etti.

Romanın hakları ilk olarak Dan Curtis tarafından tutuldu ve Curtis, bunları Alberto Grimaldi ile takas etmek için (Grimaldi, Curtis'in Burnt Offerings filmini prodüktörlüğü yapması karşılığında) onları satmayı reddetene kadar tuttu.

Norman Mailer bir senaryo yazmak üzere kiralandı fakat onun taslağı Leone ve Grimaldi'yi o kadar hayal kırıklığına uğrattı ki Leone bunu romandan yapılması gerekeni eksik, yapısı olmayan 'Mickey Mouse versiyonu' olarak tanımladı.

Leone, Robert De Niro'ya Noodles veya Max'i oynama seçimi sundu ve De Niro'nun projeye bağlılığı prodüktör Arnon Milchan'dan finansman sağlamak için çok önemli oldu.

Yaklaşık 200 oyuncu Max rolü için seçmelere tabi tutuldu.

Elizabeth McGovern, Leone'nin Ragtime'daki performansını beğenmesi nedeniyle büyük ölçüde Deborah rolüne önerildi; De Niro bunun yerine Brooklyn aksanı olan yerli bir Newyorklüyü istiyordu.

Joe Pesci, Milchan'ın Raging Bull'daki performansını görmesi sonrasında seçildi ve hangi destekleyici rolü oynayacağını seçme hakkı verildi.

Yıllar içindeki önceki casting fikirleri Gérard Depardieu, Jean Gabin, Richard Dreyfuss, James Cagney, Tom Berenger, Dustin Hoffman, Paul Newman ve Liza Minnelli'yi içeriyordu; bunların hiçbiri sonuç olarak filmde görünmedi.

Çocuk oyuncular için, casting direktörü Cis Corman'a çocuk yıldızlarından kaçınması ve bunun yerine New York'un Yahudi mahallesinde büyümüş, sahne veya TV deneyimi olan fakat az veya hiç film kredisine sahip olmayan kişileri bulması talimatı verildi.

Çekim Haziran 1982'den Nisan 1983'e kadar sürdü; iç mekanlar esas olarak Roma'daki Cinecittà Studios'ta ve dış mekanlar ABD, Kanada, İtalya ve Fransa'da çekildi.

Birçok önemli sahne Montreal'da çekildi; bu Federal Reserve Bank dışı (aslında Bordeaux Hapishanesi), Place d'Youville'de bir çekim sahnesi ve Ritz-Carlton Montreal dışında bir ek çekim sahnesi dahildir; Minaldi kardeşler çatışması Quebec'in Louiseville'de çekildi.

1930'ların Grand Central Terminal'ının geriye dönüş sahneleri aslında Paris'teki Gare du Nord'da çekildi ve gösterişli restoran tarih sahnesi Venedik'teki Hotel Excelsior'da çekildi.

IATSE işçi sendikası Leone'nin New York'ta çekim yaparken yabancı bir ekip kullanmasına şiddetle itiraz etti; bu kadar önemli bir protesto kampanyası başlattı ki Başkan Ronald Reagan Çalışma Bakanlığı'ndan bir soruşturma talep etti.

Robert De Niro sahnelerini kronolojik sırada çekti ve yaşlı çehre makyajı dört ila altı saat hazırlık gerektirdi; orijinal makyöz Christopher Tucker, Leone'nin makyajının aşırı ve gerçekçi olmadığını düşünmesi nedeniyle çekim sırasında değiştirildi.

Leone başlangıçta editör Nino Baragli ile on saatlik görüntü bir araya getirdi, bunu neredeyse altı saate kısalttı ve filmi iki parçada yayınlamak istedi fakat prodüktörler kısmen Bertolucci'nin iki bölümlü 1900 filminin başarısızlığı nedeniyle bunu reddetti.

Ennio Morricone filmin ana müzik temalarının hepsi için 1976 kadar erken bir tarihte besteler yapmıştı; filmin tamamlanmasından yıllar önce.

'Deborah'ın Teması' ilk olarak bir Franco Zeffirelli filmi için yazılmıştı fakat Once Upon a Time in America'da kullanılmadan önce reddedildi.

Skor, Gheorghe Zamfir tarafından söylenen pan flüt müziğini içerir; bu enstrüman daha önce Peter Weir'in Picnic at Hanging Rock'ta benzer şekilde kullanılmıştı.

Ernesto Gastaldi tarafından yazılmış ve Robert Dillon tarafından geliştirilen filmin açılış sahnesinin ilk taslağı, Leone'nin üzüntüsüne çok kaymadan, Dillon tarafından John Frankenheimer'in 99 and 44/100% Dead filminde kullanıldı.

Filmin skoru, stüdyo Amerikan yapımını kısaltırken Morricone'nin adını açılış kredilerinden yanlışlıkla çıkardıktan sonra bir teknik nedenle Akademi Ödülü değerlendirmesinden diskalifiye edildi.

Ağır şekilde yeniden düzenlenen 139 dakikalık ABD versiyonu, Leone'nin katılımı olmadan kronolojik sıraya göre düzenlenmiş ve eleştirel ve ticari bir floptu; 30 milyon dolarlık bütçeye karşı 5,3 milyonun biraz üzerindeğini brüt getiri sağlarken, Roger Ebert tam versiyona dört yıldız verdi fakat ABD yapımına sadece bir yıldız verdi.

Film 1984 Cannes Film Festivali primiyelinde 15 dakikalık bir duran alkış aldı ve Sergio Leone'nin kızı Raffaella, babasının kısaltılmış ABD versiyonunu 'kendi filmi değil' olarak reddettiğini söyledi.

2011'de Leone'nin çocukları ve orijinal ses editörü Fausto Ancillai, 2012 Cannes Film Festivali'nde 251 dakikada priyemiyer yapan filmin restorasyonunu denetlediler; ancak haklar sorunu Leone'nin amaçlanan 269 dakikalık yapımının tam olarak restorasyonunu engelledi; Martin Scorsese'nin Film Foundation, ek silinen sahnelere haklar sağlamada yardımcı oldu.