Zoraki Kral

David Seidler çocukluğunda kendisi kelimenin kötülemesinden muzdarip idi; buna göre bu sorun ikinci Dünya Savaşı'ndan kaynaklanan duygusal travma ve Holokost sırasında ölen büyükannesi ve büyükbabası tarafından neden olundu. Aynı kelimenin kötülemesinden muzdarip olan Kral Altıncı George'un tüm ülkenin önünde radyo konuşmaları yapması hakkındaki hikaye onu senaryoyu yazmaya ilham verdi.

Seidler kral hakkındaki araştırmasını 1970'lerin sonları ve 1980'lerde başladı ama konuşma terapisti Lionel Logue hakkında çok az bilgi buldu. Logue'un oğlu Valentine ile iletişime geçtiğinde, o babanın kayıtlarını ancak vasi kraliçe anneden izin almak koşuluyla sağlayabileceğini söyledi; kraliçe yaşlı iken bunu yapmamalarını istedi ve proje 2002'deki ölümüne kadar askıya alındı.

Seidler'in karısı senaryonun ilk taslağını okuduktan sonra bunun çok fazla "sinematik teknik tarafından baştan çıkarıldığını" düşündü ve hikayeyi kral ve konuşma terapisti arasındaki ilişkiye odaklanarak bir tiyatro oyunu olarak yeniden yazmasını önerdi.

Yapımcı Julianne Moore senaryoyu Jeffrey Rush'a alışılmadık bir şekilde teslim etti — Avustralya'dan arkadaşına, onu Melbourne'de oyuncunun evine bizzat götürmesi için aracı atlamak istedi. Rush'ın yöneticisi görgü kurallarına aykırılık hakkında dört sayfalık öfkeli bir mektup gönderdi ama sonunda projeyi tartışmak için davet etti.

Yönetmen Tom Hooper'ın annesi Meredith Hooper, Londra'da Avustralya göçmenleri için yapılan oyun okumasında hazırda idi ve oğluna şu sözlerle telefon etti: "Senin sonraki projenini buldum".

Çekimlerin dokuz hafta öncesinde film yapımcıları Logue'un orijinal kayıtlarını içeren bir günlük bulunduğunu öğrendiler; konuşma terapistinin torunu Mark ve gazeteci Peter Conradi bunu bir belgesel kitaba dönüştürüyordu. İzin aldıktan sonra senaryo yeniden yazıldı ve Logue'un gerçek sözleri dahil edildi — özellikle son replik "Hala 'W' harfinde tökezliyorsun" ve kralın cevabı "Bunun ben olduğunu bilmeleri için birkaçını özel olarak sokmam gerekti".

Kral Altıncı George rolü için senarist David Seidler Paul Bettany'yi, yönetmen Tom Hooper da Hugh Grant'ı hayal etti ama her iki aktör teklifi reddetti. Rol yaratıcılar Colin Firth'ün metin okumasını duyduktan sonra ona gitti.

Çekimler sadece 39 gün sürdü; büyük kısmı Noel'den üç hafta önce gerçekleşti çünkü Jeffrey Rush Ocak ayında bir tiyatro oyununda yer almak zorundaydı. Program ayrıca Helena Bonham Carter'ın aynı haftalarda Harry Potter'da filme aldığı ve yalnızca hafta sonları müsait olduğu için ayarlanmıştı.

Yapımcılar Westminster Katedrali'nde taç giyme törenini çekme izni istediler ama turist akışı nedeniyle izin verilmedi; bu nedenle çekimler taç giyme töreninin kendisinin dekorasyonlarını değil aynı zamanda hazırlığını da oluşturmaya izin veren boyutuyla Ely Katedrali'ne kaydırıldı.

Wembley Stadyumu sahnesinde Wembley 1925'in eğimli tribünlerine benzer şekilde Bradford'da Odsal Stadyumu kullanıldı; film ekibi maçtan sonra saat 22:00'de statı kullanma erişimi elde etti ve tribünleri şişme mankenler ve dönem kostümleri içinde 250'den fazla comparsa ile doldurdu.

1930'ların Londra sisini yeniden yaratmak için, ateş alarmını tetikleyecek kadar yapay duman kullanıldı.

Kostüm tasarımcısı ve dekoratör Eve Stewart, Portland Place'de bulunan ve Logue'un ofisi için kullanılan bir mekanda bulduğu soyulmuş, lekeli duvar kaplama işinden o kadar hoşlandı ki bu etkiyi tüm oda boyunca yeniden oluşturdu.

Yönetmen Tom Hooper ve sinematografist Danny Cohen, tipik olandan daha geniş olan lensler (14-27 mm) kullandılar; hafif görüntü distorsiyonu kral tarafından hissedilen sıkıntı ve rahatsızlık duygusunu iletecekti.

Alexander Desplat'ın orijinal müzik kaydı için EMI arşivinden eski mikrofonlar kullanıldı ve kraliyet ailesi için özel olarak yapıldı; bu müzik dönemin sesini yaratmak içindi.

1939 yılında yapılan zirve radyo konuşması sırasında Beethoven'in Yedinci Senfonisinin ikinci bölümünün kullanımı başlangıçta montajcı Tarik Anwar tarafından eklenen sadece geçici bir müzik parçasıydı ama Desplat bunu değiştirmeyi reddetti; ona göre tema evrensel bir sese sahipti.

İlk olarak İngiliz sınıflandırma kurulu filmi nefret söylemi sıklığı nedeniyle (iki sahnede yaklaşık 17 kez) '15' derecelendirmesi verdi ama Hooper'ın eleştirisi sonrasında derecelendirme '12A' ye düşürüldü.

Amerika Birleşik Devletleri'nde kasa gelirlerini artırmak için hafifletilmiş nefret söylemi içeren alternatif bir versiyon yayınlandı; bu versiyon orijinal R yerine PG-13 derecelendirmesini aldı; bu versiyon DVD ve Blu-ray'da hiçbir zaman yayınlanmadı.

Film o yılın diğer herhangi bir filminden daha fazla 12 Oscar nominasyonu aldı ve Colin Firth için 'En İyi Film' ve 'En İyi Erkek Oyuncu' dahil olmak üzere dördünü kazandı.

Lionel Logue'un torunu Robert Loge, filmdeki dedesi tasviriyle ilgili şüphe etti: "Hiçbir zaman kraliyet önünde küfür ettiğini ve onu kesinlikle hiçbir zaman 'Bertie' olarak adlandırmadığını düşünmüyorum."