Aile Komplosu

Family Plot, Alfred Hitchcock'ın son yönettiği filmdir ve Victor Canning'in The Rainbird Pattern (1972) adlı romanına dayanır; eşi Alma Reville tarafından Hitchcock'a okunması önerilmişti.

Anthony Shaffer başlangıçta senarisyoyu yazmak için tutulmuştur, ancak Hitchcock, Shaffer'ın ajanının finansal gereksinimleri konusundaki bir yanlışanlaşmanın ardından işbirliğini sonlandırmış ve uyarlamayı sonunda Ernest Lehman'a emanet etmiştir.

Film ilk olarak Deception ardından Deceit olarak adlandırılmıştır; fakat Universal'ın bir halkla ilişkiler üyesi final başlığı olan Family Plot'ı önermiş ve Hitchcock, alternatif olmadığı için bunu büyük hevesle kabul etmiştir.

Hitchcock, Easy Rider'ı izledikten sonra George Lumley rolü için Jack Nicholson'ı göz önüne almıştır, ancak oyuncu Çılgın Filinta'yı hazırlıyor olduğu için müsait değildi; rol sonunda Bruce Dern'e gitmişdir.

Cybill Shepherd, Fran rolünü elde etmeyi umuyordu, ancak rol Karen Black'e verilmiştir; Hitchcock ile Şubat 1975'te belirleyici bir görüşmeden sonra.

Universal, Liza Minnelli'nin Blanche Tyler'ı oynamasını istiyordu, ancak Hitchcock onun gageını çok yüksek bulmuş ve A Thousand Clowns'daki oyunluğunu gördükten sonra Barbara Harris'i tutmayı tercih etmiştir.

Roy Thinnes, Arthur Adamson rolü için tutulmuş, ancak Hitchcock'un performansından memnun olmadığı için yaklaşık bir ay sonra çekimlerden sonra geri gönderilmiştir; yerine William Devane geçmiştir.

Çekimler 12 Mayıs 1975'te başlamıştır, ancak Hitchcock, filminin hareketini kesin olarak belirlemek için tüm trafik işaretlerini ve Kuzey Kaliforniya referanslarını kasıtlı olarak kaldırtmıştır.

Eylül 1974'te kalp krizi geçiren ve pacemaker takılan Hitchcock, fiziksel olarak bitkin haldeyken Temmuz 1975'te çekimlerin sonuna doğru, takvim ve bütçeyi korumak için bazı sahneleri basitleştirmek ve anlatı netliğini feda etmek zorunda kalmıştır.

John Williams, Jaws'ın başarısından sonra Universal'ın müzik sorumlusu tarafından tavsiye edilmiş ve Hitchcock'un bir filmi için kariyerinin tek bestesini bestelemiştir; Hitchcock, Blanche'ı gizemli hale getirmek için koro seslerini istiyordu.

Maloney'nin aniden Adamson'ın ofisinden ortadan kaybolduğu bir sahne üzerine, Hitchcock, John Williams'a kamera açık pencereyi gösterdiğinde müziği kesmesi önerisinde bulunmuş ve meşhur kalmış olan repliği söylemiştir: "Mr. Williams, murder can be fun".

Tam müzik albümü resmi olarak 2010 yılında Varèse Sarabande'da, filminin çıkışından 34 yıl sonra yayınlanmıştır ve uzun süre korsan kopyalar olarak dolaşmıştır.

Wax Tailor grubu, filmden oyuncu Cathleen Nesbitt'in kırıntılarından örnekler alarak Tales Of The Forgotten Melodies (2005) albümündeki Don't You Remember başlığını bestelemiştir.

Tüm filmlerinde olduğu gibi, Hitchcock geleneksel kadraja alınmış halini yapmıştır: Doğum ve Ölüm Kayıtları Kayıtçısı'nın ofisinin cam kapısının yanında siluet olarak görünür, filminin başlamasından yaklaşık 40 dakika sonra.

Ernest Lehman'ın senaryosu 1977'de Edgar-Allan-Poe ödülünü kazanmıştır ve Barbara Harris, Golden Globes'da komedi veya müzikkal kategorisinde en iyi kadın oyuncu adayı gösterilmiştir.