Konuşma

Mackenzie Phillips, American Graffiti filminde Coppola ile daha önce çalışmıştı ve filmde Harry Caul'un yeğeni rolünde oynadı, ancak bu rol montaj sürecinde kesildi. Aynı şekilde Abe Vigoda'nın Caul'un avukatı olarak oynadığı sahneler de kurgu odasında elendi.

Filmin özgün görüntü yönetmeni Haskell Wexler idi, ancak Coppola ile yaratıcı ve kişisel anlaşmazlıklar nedeniyle çekimler başladıktan kısa süre sonra kovuldu ve yerine Bill Butler getirildi. Union Square'deki teknik açıdan karmaşık gözetleme sahnesi hariç, Wexler'ın çektiği tüm görüntüler baştan çekildi.

Bu film, Wexler'ın kovulup Butler ile değiştirildiği iki Oscar adayı filmden ilkiydi; ikincisi ise Wexler'ın Miloš Forman ile benzer sorunlar yaşadığı One Flew Over the Cuckoo's Nest (1975) oldu.

Kurgu ve ses tasarımını yöneten Walter Murch, Coppola'nın aynı dönemde The Godfather Part II üzerinde çalışması nedeniyle montaj sürecinde büyük ölçüde özgür bırakıldı.

Coppola, Gene Hackman'ın Harry Caul karakterine uyum sağlamakta büyük zorluk çektiğini belirtmiştir; çünkü Hackman o dönemde dışa dönük ve rahat giyimli biri olmasına karşın Caul sosyal açıdan garip, yağmurluk ve modası geçmiş gözlükler takan içine kapanık bir karakterdi. Bu çaba Hackman'ı sette huysuz ve alıngan yapsa da, oyuncu bu performansını en sevdiği rollerinden biri olarak görmüştür.

Coppola, filmin temalarını -gözetim ile katılım, algı ile gerçeklik arasındaki ilişkiyi- kavramsallaştırırken Michelangelo Antonioni'nin Blowup (1966) filminden esinlenmiştir; Blowup'ın konseptini ses gözetimi dünyasıyla birleştirmeyi düşünmüştür.

Özel dedektif Hal Lipset filmde teknik danışman olarak yer almış, son teknoloji gözetim ekipmanlarını seçmiş ve Caul'un gözetim yöntemlerinin büyük ölçüde gerçekçi olmasını sağlamıştır. Filmde Lipset ve Caul, bir kongreye katılacak önde gelen gözetim uzmanları olarak anılır.

Coppola, filmde kullanılan gözetim ve telefon dinleme ekipmanının, Nixon yönetimi üyelerinin Watergate skandalından önce siyasi rakiplerini gözetlemek için kullandığı ekipmanla aynı olduğunu öğrendiğinde şok olduğunu söylemiştir. Senaryo 1960'ların ortasında, Nixon başkan olmadan önce tamamlanmış ve filmin çekimleri Watergate haberlerinin patlak vermesinden aylar önce bitmiştir; bu benzerlik tamamen tesadüftür.

David Shire'ın piyano ağırlıklı film müziği, çekimlerden önce bestelenmiş ve bazı bölümlerde müzikal beste tekniği (musique concrète) kullanılarak piyano seslerinin kaydedilip farklı şekillerde bozulmasıyla alternatif tonaliteler oluşturulmuştur.

Coppola, Harry Caul karakterini Hermann Hesse'nin 1927 tarihli Bozkırkurdu (Steppenwolf) romanının kahramanı Harry Haller'den esinlenerek yaratmıştır; bu karakter yalnız yaşayan, tam bir 'hiçlik' olarak tanımlanan biridir. Coppola ayrıca Caul'u dindar yaparak bir itiraf sahnesi eklemiş ve itiraf pratiğinin 'gizliliğin ihlalinin en eski biçimlerinden biri' olduğunu söylemiştir.

Gözetim teknolojisi uzmanı Martin Kaiser'e göre, meslektaşları onu Harry Caul karakterinin ilham kaynağı olarak görmektedir; Kaiser filmde jenerikte adı geçmeden teknik danışman olarak görev yaptığını belirtmiştir. Kaiser'e göre filmin final sahnesi, Léon Theremin'in Büyük Mühür böceği gibi pasif gizli dinleme cihazlarından esinlenmiştir.

Caul karakteri ayrıca Coppola'nın ilk filmleri Tonight for Sure ve Dementia 13'te rol alan özel dedektif ve zaman zaman oyunculuk yapan Karl Schnazer'den de esinlenmiştir; Schnazer'in aylarca takip ettiği bir adamın onu bir partide tanıyamadığına dair anlattığı olay, filmdeki bir sahneye ilham vermiştir.

Kyle MacLachlan'ın Harry Caul rolünde oynadığı bir televizyon pilot bölümü NBC için çekilmiş, ancak tam bir diziye dönüştürülmemiştir.

Film eleştirmeni Kim Newman'a göre, Gene Hackman'ın da başrolünde oynadığı 1998 yapımı Enemy of the State filmi The Conversation'ın bir devamı olarak yorumlanabilir; Hackman'ın karakteri aynı yarı saydam yağmurluğu giyer, atölyesi Caul'unkine neredeyse aynıdır ve NSA dosyasındaki fotoğraf gerçekte Harry Caul'un fotoğrafıdır.