Altın Parmak

Orson Welles, Theodore Bikel ve Titos Vandis rolü için düşünülmüş ya da seçmelere katılmıştı, ancak Welles'in mali talepleri çok yüksek bulunduğundan rol Gert Fröbe'ye verildi. Fröbe, çocuk tacizcisi rolüyle 1958 yapımı Alman filmi 'It Happened in Broad Daylight'taki performansı sayesinde seçilmişti.

Gert Fröbe İngilizceyi çok az bildiği için repliklerini fonetik olarak ezberledi ama çok yavaş konuşuyordu; dublaj yaparken doğru tempoyu yakalamak için performansını iki katına çıkarması gerekti. Filmin geri kalanında sesi TV oyuncusu Michael Collins tarafından dublajlandı ve bu eşleşme sinema tarihinin en başarılı dublajlarından biri olarak kabul edilir.

Jill Masterson rolü başlangıçta Joan Collins'e teklif edilmişti ancak oyuncu hamile olduğu için reddetti; rol sonunda Shirley Eaton'a gitti ve vücuduna altın boya sürülmesi bir buçuk saat sürdü.

Oddjob rolü için yönetmen Guy Hamilton, bir güreş programında gördüğü Olimpiyat gümüş madalyalı halterci Harold Sakata'yı seçti ve karaktere Sakata'nın kendine özgü hareket tarzını yansıttı. Sakata, Oddjob'ın elektrikle öldürüldüğü sahneyi çekerken gerçekten ciddi şekilde yandı fakat yönetmen 'Kes!' diyene kadar acısına rağmen şapkayı tutmaya devam etti.

Sean Connery, Miami'deki dövüş sahnesini çekerken belinden yaralandı; bu olay sırasında yaşanan ücret anlaşmazlığı çözüme kavuşturuldu ve Eon, oynayacağı her Bond filminin hasılatının yüzde 5'ini Connery'ye ödemeyi kabul etti.

Kevin McClory ile Ian Fleming arasında Thunderball hakkında süren dava nedeniyle yapımcılar Albert R. Broccoli ve Harry Saltzman üçüncü film olarak Goldfinger'a yöneldi; bütçe o dönem için oldukça yüksek olan 3 milyon dolardı, yani önceki iki filmin bütçeleri toplamına eşitti.

Önceki iki filmi yöneten Terence Young, kâr payı konusunda anlaşmazlık yaşayınca Goldfinger yerine 'The Amorous Adventures of Moll Flanders'ı yönetmeyi tercih etti; bunun üzerine yönetmenlik görevi Guy Hamilton'a verildi.

Güvenlik nedeniyle Fort Knox'un içinde veya yakınında çekim ve fotoğraf çekmek yasaktı; bu yüzden binanın iç mekânları tamamen Pinewood Studios'ta sıfırdan tasarlandı. Yapımcılar deponun içinin nasıl göründüğünü bilmediklerinden, sanat yönetmeni Ken Adam altın külçe yığınlarının parmaklıklar ardında olduğu fikrini hayal gücüyle üretti.

Ken Adam, Fort Knox'un üzerinden bir kez uçmasına ve çevresinde araba ile dolaşmasına izin verildiğini ama arabadan inmenin yasak olduğunu anlatmıştı; Fort Knox denetçisi daha sonra yapım ekibine gösterdikleri hayal gücüne dayalı tasvir için teşekkür eden bir mektup gönderdi.

Aston Martin DB5'teki jantları parçalayan çivi düzeneği Ben-Hur filmindeki tırpanlı savaş arabalarından esinlenilmişti; fırlatma koltuğu ise basınçlı hava ile bir mankeni fırlatan gerçek bir mekanizma kullanılarak çekildi.

1959'da roman yazıldığında lazer henüz mevcut değildi ve film çekildiğinde bile yüksek güçlü endüstriyel lazerler yoktu; romanda Goldfinger, Bond'u öldürmek için daire testeresi kullanırken filmde bu, daha yeni bir his vermesi için lazere çevrildi.

Film, İsrail'de Gert Fröbe'nin Nazi Partisi ile bağlantısı nedeniyle geçici olarak yasaklandı; ancak bir Yahudi ailenin, Fröbe'nin İkinci Dünya Savaşı sırasında kendilerini zulümden koruduğunu kamuoyu önünde açıklamasının ardından yasak birkaç ay sonra kaldırıldı.

Goldfinger, bütçesini iki hafta içinde çıkardı ve dünya çapında rekor kırarak Guinness Rekorlar Kitabı'na 14 haftada 10,3 milyon dolar hasılatla 'en hızlı gişe hasılatı yapan film' olarak girdi.

Filmin tema şarkısını söyleyen Shirley Bassey ile birlikte kayıtlarda genç Jimmy Page ve John Paul Jones da müzisyen olarak yer aldı; şarkı sözleri bazı dönem gazetelerince 'çocukça' bulunsa da Bassey'nin yorumu ikonik hale geldi.

Corgi Toys firmasının ürettiği oyuncak Aston Martin DB5, 1964'ün en çok satan oyuncağı oldu ve Shirley Eaton'ın altına boyanmış hâli Life dergisinin kapağında yer aldı.